Skip to content

Epidemiologia ostrego uszkodzenia nerek u krytycznie chorych dzieci i młodych dorosłych ad 5

1 miesiąc ago

52 words

Krzywe przeżywalności Kaplan-Meier według maksymalnego stopnia ostrego uszkodzenia nerek (AKImax). Wystąpiły u czterech pacjentów, u których AKImax było nieznane; tych pacjentów wykluczono z analizy. Wstawka pokazuje te same dane na rozszerzonej osi y. Stopniowe zwiększenie maksymalnego stopnia ostrego uszkodzenia nerek spowodowało dodatkowe ryzyko zgonu (P <0,001) (ryc. 2). Ryzyko zgonu związane z maksymalnym stopniem 3 przekroczyło odpowiednie ryzyko związane z brakiem ostrego uszkodzenia nerek lub maksymalnym stadium lub 2 (p <0,001 dla wszystkich porównań). Maksymalny poziom 2 powodował zwiększone ryzyko w porównaniu z brakiem ostrego uszkodzenia nerek, ale nie w porównaniu z maksymalnym stadium 1. Pacjenci z maksymalnym stadium mieli dłuższe pobyty na OIOM oraz większe zaopatrzenie i czas trwania wentylacji mechanicznej niż pacjenci bez ostrej nerki. zranienie. Wzrost maksymalnego stopnia ostrego uszkodzenia nerek wiązał się ze zwiększeniem długości pobytu po dostosowaniu się do oceny ciężkości choroby (tabela S4B w dodatkowym dodatku). Zwiększenie maksymalnego stopnia ostrego uszkodzenia nerek było związane ze zwiększonym stosowaniem leczenia nerkozastępczego, zwiększonym stosowaniem pozaustrojowej oksygenacji membranowej oraz zwiększonym użyciem i czasem trwania wentylacji mechanicznej (Tabela
Porównanie poziomu kreatyniny w osoczu i wydalania moczu w definiowaniu ostrego uszkodzenia nerek
Dane dotyczące stężenia kreatyniny w osoczu (4036 pacjentów) lub wydalania moczu (3965 pacjentów) były dostępne w celu oceny ostrego uszkodzenia nerek u 94% pacjentów ze znanymi 28-dniowymi wynikami; 3318 pacjentów miało dane na temat obu. Śmiertelność była wyższa wśród pacjentów z ostrym uszkodzeniem nerek w stadium 3 określonym na podstawie wyniku oddawania moczu niż wśród osób z ostrym uszkodzeniem nerek w stadium 3 określonym zgodnie z poziomem kreatyniny w osoczu (ryc. S1 w dodatku uzupełniającym).
U pacjentów z danymi dotyczącymi zarówno poziomu kreatyniny w osoczu, jak i wydalania moczu, ostre uszkodzenie nerek zdefiniowano zgodnie z poziomem kreatyniny w osoczu krwi u 738 pacjentów (22,2%) i ostrym uszkodzeniem nerek zdefiniowanym na podstawie wydalania moczu opracowanym u 528 pacjentów (15,9%). U 355 z 528 pacjentów (67,2%), którzy spełnili kryteria wyjściowego moczu z powodu ostrego uszkodzenia nerek, można by pominąć rozpoznanie ostrego uszkodzenia nerek, gdyby zastosowano tylko kryteria kreatyniny w osoczu. Śmiertelność była wyższa wśród pacjentów z niskim wydatkiem moczu niż wśród osób z prawidłowym oddawaniem moczu (7,8% w porównaniu z 2,9%, P = 0,02).
Postęp ostrego uszkodzenia nerek
Rycina 3. Rycina 3. Częstość występowania ostrego uszkodzenia nerek, zgodnie ze stopniem zaawansowania, podczas pierwszego tygodnia przyjęcia na OIOM. W dniu 0 do oceny ostrego uszkodzenia nerek stosowano tylko poziom kreatyniny w surowicy, ponieważ dane dotyczące wydalania moczu nie były dostępne. Pacjenci, u których brak danych w celu oceny ostrego uszkodzenia nerek, zostali wykluczeni z analizy.
Dzienna częstość występowania ostrego uszkodzenia nerek wzrastała progresywnie z 14,5% do 20,4% przez okres 7 dni (ryc. 3). Pacjenci z ostrym uszkodzeniem nerek w 1. etapie byli bardziej narażeni na progresję do etapu 2 lub 3 do 7 dnia niż pacjenci bez ostrego uszkodzenia nerek w dniu (14,1% w porównaniu z 2,9%, p <0,001).
Predyktory ciężkiego ostrego uszkodzenia nerek
Kilka czynników było związanych z ciężkim ostrym uszkodzeniem nerek (Tabela S6 w Dodatku Dodatkowym)
[przypisy: program stomatologiczny, stomatolog poznań, stomatologia katowice ]